Het is zaterdagochtend en we kunnen uitslapen. Peter heeft immers de boot gemist dus er is geen enkele haast om de Nederlandse tribune op te bouwen bij het veld. Het heeft de afgelopen nacht geonweert en geregend. Om 6:45 ben ik toch al wakker en probeer de nachtrust wat te verlengen. Dit lukt niet en even na 7 dan toch maar de kleren aan en richting de hangar voor het ontbijt. Op Rob na zit het gehele Nederlandse kamp al aan de broodjes met koffie. Een "goedemorgen" van mijn kant wordt door iedereen beantwoord. We zijn een team :)
Ik kijk op mijn kaart, die je moet tonen als je gaat eten, en reken uit dat ik nu al voor de 22ste keer aanschuif om iets te eten.
Het weer is helaas erg goed net als voorgaande dagen. Ja, helaas, want de fly off zal er niet spannender om worden.
Er worden 6 taken gevlogen waarvan 3 doorstarttaken. Hier zal de strijd beslist worden. We verzamelen ons onder het deze week opgezette zeil en zijn klaar voor de final. Inderdaad wordt er zowel bij de junuioren als de senioren vrijwel alles vol gevlogen. Het maakt niet uit welke kant je kiest. Overal zit wel wat lift.
In de laatste taak 5x2 kiest Joe Wurts net als altijd volledig zijn eigen weg. Hij steekt ver, heel ver door weg van iedereen en vind heel laag nog net lift. Ook bij een volgende doorstart gaat hij weg van iedereen ondanks dat hij een plek met lift boven het veld weet want daar kwam net iedereen uit. Hij vliegt richting hangar, vind niets en steekt in een alles of niets poging door tot aan de bosrand. Het wordt niets en hij staat buiten. Weg wk.
Na 6 ronden blijken zowel Henrik Vogler alias Schulte en Igor Butseroga alis Aap tot op de tiende punt gelijk te staan. Igor wie zal je denken. Juist die dus. Wij hadden er ook nooit van gehoord maar hij staat er wel en kan een knap stukkie vliegen. Het duurt bijna twee uur tot de organisatie besluit hoe met deze gelijke stand om te gaan. Er komt een fly off tussen deze twee heren. 5x2 is de taak. En weer komt het aan op de doorstart.
In de eerste doorstart gaat het exact gelijk alsof er twee clonen op het veld staan. Het verschil is niet te zien. In de tweede vlucht heeft Vogler beduidend mindere lucht. Hij zit in korte tijd ruim onder zijn starthoogte en vind niets. Igor heeft betere lucht maar draait daar niet op weg en vliegt richting Vogler om te vorkomen dat hij goede lucht aanwijst. Tevens is dit een mentale tik die je uitdeelt aan je tegenstander. Jij vind niets en zit erg laag en dan zie je je directe tegenstander een meter of 10 boven je draaien. Tactisch erg sterk. Toch weten ook hier beiden de twee vol te maken. Bij de volgende doorstart gaat het mis. Igor verstapt zich en valt in de worp. Kist komt op slechts halve hoogte weg en hij vind geen lift. Schulte is verzekerd van de titel en hoeft alleen nog maar uit te vliegen.
Jammer dat het zo beslist moet worden echter is doorstarten een onderdeel in F3K en Schulte was op dit moment beter dus terrecht wereldkampioen.

Ik wacht de prijsuitreiking niet af en vertrek huiswaarts. Wat een week. Heb het gevoel dat ik een maand weggeweest ben. Had verwacht dat na 7 dagen achtereenvolgens vliegen je er volopig wel even genoeg van hebt. Jammer dat het zo hard waait nu in Nederland. Had graag nog even een paar rondjes gemaakt op mijn veldje. Hoezo verslaafd?
De moeilijkste taak van het gehele wk was achteraf de dagelijkse gang naar de mobiele toiletten. Na twee dagen was deze tot de rand gevuld en je kan je voorstellen dat als die dan ook nog eens de gehele dag in de zon staan te branden het geen ruimte is waar je voor je plezier zit. Als je op de pot zat moest je geen wind laten want de spetters vlogen dan om je oren. brrrrrrr

Iemand die ik niet genoemd heb in de afgelopen dagen maar zijn rol zeer goed vervult heeft vooraf en tijdens dit WK is natuurlijk Jaap onze teamcaptain. Goed gedaan jochie !!! Ik heb gehoord dat hij alweer bezig is met het wk over twee jaar in Croatie. See you there???

Bedankt voor het lezen en tot Dokkum
Theo

 

16 juli

Het is vrijdagavond en velen zitten al in hun tent. Jan Somers ligt 1 tent verder en zaagt een compleet bos om. Voor het eerst deze week besluit ik even mijn ipod op te zetten voordat ik ga slapen. Ik zit niet in de fly off en kan me dus heerlijk ontspannen en laat de week nog even in mijn gedachten passeren. Het is een rollercoaster ride geweest. Het vertrek van Bas, mijn plotselinge deelname, mijn zoon die door mijn deelname acuut met lenzen en reserve materiaal naar Denemarken reed. Hij vond het zo gezellig dat hij tot woensdag bleef. Man ik ben zo trots op hem!!
De hulp die ik van iedereen kreeg. Peter leent mij een kist. Alex en Peter leren mij deze week meer dan ik in de afgelopen twee jaar geleerd heb zonder dat ze het zelf weten. Het gevoel van teammember te zijn wat iedereen van het gehele team mij gegeven heeft.  In een spontane uitbarsting omhels ik Peter nadat hij me de laatste taak gecoacht heeft en me wederom een duizender bezorgt. Hij schrok erzelf van geloof ik :)

Peter heeft naar ik nu pas besef een wereldprestatie geleverd. Hij heeft niet alleen zelf gevlogen natuurlijk maar naast Alex ook mij nog eens gecoacht. Pas nu schrik ik eigenlijk hoeveel ik van hem geeist heb door hem steeds als coach te vragen. Voor mij is hij wereldkampioen. Ook Helle heeft me twee taken gecoacht. Dank dank dank

Ik ben zo blij dat ik dit mee heb mogen maken. Man wat een ervaring, Muziek maakt emoties los en ik laat een traantje van geluk. Ik voel me een kind in een snoepwinkel die zojuist de aller dikste lollie mocht uitzoeken.

26 juli

Vandaag was de laatste dag van de voorrondes en de spanning loopt op. De laatste kans om in de fly off te komen. Alex en Theo maakten geen kans meer maar Peter lag goed op koers voor de fly off met plaats 11.

De dag begon erg mistig en er werd niet gestart. Elk kwartier liet de organisatie een piloot proefvliegen en na een dik uur konden we eindelijk van start. Alle senioren begonnen met een 1000 score in ronder 16.

Rob vloog de eerste ronde van vandaag te licht en kon net niet meedraaien op de bellen, de kans dat hij in de junior fly off kon komen werd steeds kleiner.

Nadat Theo de laatste ronde gevlogen had waren zijn zenuwen voorbij en kon hij eindelijk ontspannen vliegen. Voor Alex viel er niets meer te winnen of te verliezen dus was bij hem ook de spanning weg. Dit in tegenstelling tot Peter die in de laatste ronde met maximale spanning begon, hij moest een 1000 scoren om in de top 12 te blijven en de fly off te halen. Het was nu erop of eronder. De laatste taak van de voorrondes was 5 keer AULD. Peters eerste AULD begint, het is erg moeilijk en een aantal kisten liggen na 40 seconden al aan dek. Peter pikt een belletje op die hij snel kwijtraakt maar hij kan op 4 meter hoogte aansluiten bij een andere bel en vliegt 3 minuten vol (zucht van verlichting, de eerste is binnen). Vlak na de start van de 2e AULD wordt Peter van achter aangevlogen waardoor hij zijn kielvlak verliest. Wanhoop en teleurstelling! Hij weet met kunst en vliegwerk zijn kist binnen te landen en zet een 1:16 neer. Het lijkt allemaal verkeken maar we hebben nog hoop. Peter pakt snel zijn reserve kist en kiest een alles of niets strategie: hij werpt een andere kant op dan de groep en hoopt dat de rest slechte lucht heeft. Dit lijkt goed uit te pakken en het gros staat na 1 minuut weer aan dek en Peter zet 2:52, helaas zetten 2 andere piloten wel 3:00 neer dus levert het niets op voor Peter. De 4e AULD is een makkie en wordt makkelijk vol gevlogen. De laatste vlucht is ook goed maar na wat rekenwerk lijkt de kans voor Peter verkeken.

Nadat de laatste vooronders gevlogen zijn wordt onze angst bevestigd en blijkt dat Peter niet in de fly off staat. Heel erg jammer! Positief puntje is dat we vanavond lekker een borrel kunnen drinken en dat we morgen relaxed vanaf de zijlijn de fly off kunnen volgen.

Ik ben trots op het Nederlandse team en we hebben een fantastische week achter de rug.

Jaap

25 juli

Een dag als alle voorgaande en ik ben volledig de tel kwijt. Zitten we hier nu al een week of slechts enkele dagen. welke dag van de week is het in hemelsnaam. De scherpte is er af, de vermoeidheid slaat toe en de concentratie is weg. Vandaag stond een taak op het programma die we in Nederland nooit vliegen maar absoluut eens 
moeten toevoegen. Vijf maal all up last down. Een aanslag op mijn zenuwen. Stress, laten we het daar eens over hebben.
Stress zoals ik het beleef.Het begint smorgens of eigenlijik al de avond voor de nieuwe vliegdag. De lamp in de tent gaat uit met de wetenschap dat er morgen weer gevlogen moet worden en je de afgelopen dag niet heel veel fout hebt gedaan. Je zal denken, dan ga je lekker de nacht in. Ik niet. Maak me al nerveus over de fouten die ik kan maken. Wat nu als ik in AULD volledig de verkeerde kant kies. Wat als ik in een bel een midair krijg en de t2 van peter kapot vlieg. Wat als ik iemand aanvlieg of buiten land. Allemaal dingen die in no time toch even bij mij opkomen. Ik lig nooit lang wakker dus heb verder geen tijd om me verder zorgen te maken.

6:40 de wekker. Snel eten, contactlenzen in en de hele mik naar het veld sjouwen. Daar wordt al flink ingevlogen. Ojee, ik heb nog even vrij maar moet over een uur al aan de bak.een paar testvluchtjes met beide kisten die ingezet worden die dag en dan snel in de stoel en proberen ontspannen. Dat lukt prima met alle teamleden om je heen. De grappen vliegen over en weer. de junioren vliegen nog hun taak en ik zit in groep C. Nog volop tijd, een uur ongeveer. Oef, de nieuwe taak wordt afgeroepen dus over een half uur aan de bak. Langzaam wordt ik meer en meer gespannen. Een kwartier voor tijd slippers uit en schoenen aan. Mmm hoe zit het met de wind. Ballast of geen ballast. Drentel drentel heen en weeren ik neem niet zo goed meer op wat er om mij heen gebeurd. Daar klinkt het 5 minuten signaal van de groep voor me. Direct daarna worden de namen voor de volgende groep omgeroepen. Ik hoor mijn naam door de speaker schallen. Shit ik moet. Kisten pakken, zender mee, rolletje tape in de broekzak en naar de readybox. Peter mee als coach die het hesje met startnummer ophaalt. Het twee minuten signaal klinkt. Zender aan en ontvanger aan. alles werkt.Ik weet dat er geen ontkomen aan is. ik moet het veld op. Snel de reservekist in de readybox en een plek op het veld kiezen. Potver, waarom  moet iedereen net op die plek in het veld staan waar ik ook wil staan. invliegtijd start. Een slappe start om te checken of alle instellingen nog kloppen en te zien waar beweging in de lucht zit.Landen en dan wachten op het startsignaal. ohhh man 5 x AULD. Wie verzint het. Mijn hartslag zal rond de 120 zijn. 3,2,1 start. Maximaal gooien en kijken naar je eigen kist en de rest war je moet zitten. Shit de rest zit hoger. Hoe kan dat. Steken en kijken waar ze op draaien. hij tikt aan. Een slag, nog een. Mis ik zit er naast. de rest stijgt en ik zit op 25 meter. Zoeken zoeken zoeken. 20 meter hoogte. Er land al een kist. Gelukkig die heb ik. Ja ja ik heb iets. Zuinig draaien. Hartslag 130 en twee meter gestegen. Hoe lang nog vraag ik an Peter. Je bent 1 minuut onderweg zegt hij. Whaaaa nog maar 1 minuut. Dan moet ik er nog twee zien te vliegen. Gelukkig ik draai naar 40 meter, 50 meter en voldoende hoogte voor de 3minuten. Relax. Peter telt af voor de laatste 20 seconden. Snel om mijn heen kijken of ik voldoende ruimte heb voor de landing. Zo, kist aan de grond zender er naast en hartslag terug naar 100. De eerste 200 van de 1000 punten binnen. Nog 30 sec voor de nieuwe start. Hartslag weer omhoog en de stressfactor loopt weer op. Zal ik deze keer dan de fout maken de verkeerde kant op te gaan of iemand aan te vliegen? Geen tijd verder om na te denken het startsignaal voor de tweede vlucht klinkt.De eerste vier vluchten haal ik allemaal. De laatste is waardeloos. Donder alleen onderuit en sta na 1,24 aan dek. De rest draait weg. Je voelt je als een kind in een snoepwinkel waar alle andere kinderen een lollie uit mogen zoeken behalve jij. Teleurgesteld loop ik van het veld. Kostbare punten laat ik liggen. Ik loop terug naar het Nederlands kamp en doe mijn verhaal. OOk hier staan de beste stuurlui aan de kant. Vanaf de kant was het gedrag van mijn kist beter te zien en had er meer in gezeten. Het duurt een minuuut of 5 voordat ik besef dat ik nu heerlijk twee uur niet hoef te vliegen en me nergens druk over hoef te maken. mijn lichaam ontspant en heeft even rust.De hele beleving van een taak vliegen voelt als het naar de tandarts moeten met de wetenschap dat er flink verbouwt moet worden. En dat dan meerdere malen per dag. Slopend!!!

Deze dag was niet best voor mij. Laat veel punten liggen en heb geluk bij een volledig verprutste taak, Kevin Brown mijn official timer op dat moment maakt een fout.Ik krijg een reflight. Oh nee..... weer die hele stress opnieuw. En juist op het moment dat je denkt vrij eenvoudig een 1000der te scoren met oplopend haal je de 1:45 niet terwijl het zo makkelijk was. Nog meer stress want wat als ik morgen deze trend voort zet.
Gelukkig is het aftellen. Morgen nog twee taken en dan zit het er op. Is het allemaal wel leuk. Ja, je kan het je niet voorstellen maar het is fun. Vooral als je weet dat het er bijna op zit :)
Theo

24 juli

We staan op met een zonnetje. Het programma is anders vandaag. Natuurlijk weer wat taken in de wc maar er is een pauze om 12:15 om iedereen de gelegenheid te geven te eten en we stoppen om 16:30 omdat de Eric Dahl challenge te vliegen. 
Er staat niet veel wind en het lijkt weer een saaie dag te worden. En dat is dan net wat er niet gebeurd. Het is weer erin of er verschrikkelijk naast. Peter vliegt twee goede taken. Er zijn door het aangepaste programma slechts twee taken gevlogen. Allleen Alex heeft 3 taken gevlogen. Alex heeft niet zijn wedstrijd. Het kwartje valt steeds de verkeerde kant op. Het verre steken om de bel nog te halen pakt verkeerd uit bij een taak. Hij staat buiten. Zelfs zo ver dat hij het voor gezien houdt. Arme Peter die de kist moet halen.
Peter vliegt goed net als Rob. Zelf pak ik in een opgegeven vlucht vlak voor het veld nog een een bel en draai vanaf 5 meter hoog toch nog weg. Een duizender waar ik maar wat blij mee was. Mijn tweede taak leek kat in het bakkie. Twee maal 4 min, en bij de tweede start met precies 4 minuten resttijd gooide ik hem vol in een stevige bel. Het was zo'n moment waarop er meerde bellen dicht bij elkaar zaten en die van mij ineens ophield. Ik koos de weg terug naar het veld en vond niets meer. Zo blijkt maar weer dat het pas voorbij is na het eindsignaal en met de kist binnen de lijnen.

Fam Kinds komt op bezoek. Rob doet zijn best en zijn fam volgt hem. Om half 5 wordt er gestopt.
Dan nu de Eric Dahl Challenge. Eric creeert expres een chaos door te roepen dat we een team moeten vormen van 4 verschillende landen. Dus geen landgenoot in je team. Ik spreek direct Kjelt (een Noorse jongen) aan en loop snel Palle Rasmussen en Roland Border tegen het lijf. We zijn een team. Wat moeten we doen. We krijgen een balsa plankje en wat CA en daar moeten we in 1 uur tijd 4 gelijke modellen van bouwen. 

Je mag materiaal uit je eigen voorraad gebruiken. Dus een mesje, lood enz. Er ontstaat stress want het is haast niet te doen om binnen die tijd 4 modellen te bouwen. Kjelt neemt de leiding bij ons. Hij heeft ervaring.
Het wordt een leuk kistje maar om ons heen zie ik pracht modelletjes ontstaan. Als iedereen klaar is of beter gezegd als de tijd om is worden we allemaal naar buiten geroepen. Voor dat we beginnen, roept Eric, Eerst je troep opruimen. We vliegen met zijn allen weer de hangar in. Per team verdelen we ons in vieren en zo ontstaan er 4 grote groepen met in ieder groep dus een teammember. Op het startsignaal wordt door iedereen gelijk gestart. Prachtig. Er staan daar meer dan 100 volwassen kerels met een zelf gebouwd zwevertje te smijten. Het lijkt 1 grote zwerm muggen. De first down per groep ligt er uit. Als de groepn aardig uitgedund zijn na meerder starts worden ze samengevoegd tot 1. Mijn teamlid Kjelt zit daarbij. We gaan door tot er nog een Japanner in het veld staat en.... Kjelt. We winnen in de laatste worp!!! Geweldig. De prijs is een flesje bier. Ik heb lang niet zo'n lol gehad.

Na het eten is er nog een verloting. We krijgen allemaal 1 lot. De prijzen liegen er niet om. Zo zijn er ondermeer 3 Blasters en een Orion te winnen. In het begin denkt een klein jochie een prijs te hebben. Hij wint een kist denkt hij. Het blijkt een misverstand. De kleur van zijn  lot is niet goed. Iemand anders neemt de prijs in ontvangst een schenkt het nadien aan deze jongen. Een pracht gebaar wat veel applaus oplevert. Er is nog iemand blij. Jan Somers wint een switch en daar blijft het niet bij in het Nederlandse kamp. Jaap wint de Orion DLG van Adam Siama. Hij loopt hier na een uur nog steeds door het kamp te huppelen en we horen om de 5 minuten : "Ik win nooit wat !!"

Zo ver voor vandaag. 

23 juli
Dag twee van het WK aof is het al dag 3, je raakt de tel kwijt. Iedere morgen een verrassing hoe de wereld er uit ziet. Wederom erg fris. Lange broek aan en T-shirt, sweater en jas. De meesten treffen elkaar bij het ontbijt. De koffie en broodjes gaan er in als.... broodjes. Om half 9 start de wedstrijddag. Het zicht is zo slecht dat als je hoog gooit je af en toe je kist in de nevel ziet verdwijnen. Ook staat er meer wind dan gisteren. Dat is wel prettig. Gisteren was het vrijwel windstil met sterke bellen wat overigens niet wil eggen dat het makkelijk was. Met de omstandigheden van vandaag wordt het wel interassanter. Ballast is weer een issue. Wel, niet, en hoeveel.

Door de wind die af en toe aantrekt met de lastige daalgebieden wordt er weer heel wat buiten geland. Net te laat uit de bel terug en je haalt het niet. Doordat er over het publiek geland wordt verdwijnen meerdere kisten op de tenten en 1 blijft zelfs hangen in een luidspreker.

Pas om 12 uur klaart het op en wordt het wederom warm. Zowel Alex, Peter en ikzelf laten punten liggen. Ik vlieg de gehele wedstrijd op safe en neem geen risico. Liever 150 punten laten liggen dan 200 of meer weggooien door een buitenlanding. De Twister2 die ik van Peter leen omdat mijn eigen T3 gekraakt is vliegt niet lekker en overtrekt continu. Stapsgewijs minder flap en snapflap geeft aan het eind van de dag een handelbare kist op. De tantalus hou ik achter de hand. Niet omdat die minder vliegt maar ik mis starthoogte.

Rob heeft een onwillige servo in zijn Tantalus. Hij heeft hem er zojuist uitgedremeld en plaatst een D60 van Jaap. Hij gaat het nog leren :)
Nieuwe kist die hier behoorlijk aanwezig is is de Snipe. Gebouwd door Vladimir en ontworpen door Joe Wurts en natuurlijk ook hier door laatstgenoemde gevlogen. We volgen met regelmaat zijn vliegstijl. Hij vliegt heel ruim en lijkt meer de daalgebieden te ontwijken dan actief de kleine bellen uit te draaien. Het steekvermogen van de Snipe is heel goed. Joe steekt in een mum van tijd het hele veld over zonder veel hoogte te verliezen.

Voor de standen zie de site van het wk en ook daar is de link voor de lifestream te vinden. Ik wil mijn klassering niet weten om te voorkomen dat ik nog zenuwachtiger aan de start kom te staan.

Vanmiddag is Jorn met gezin aangekomen en ook Jeroen vergroot het Nederlandse kamp. De sfeer is goed. Erg goed. We doen waar we goed in zijn. Zeuren op alles en op elkaar met een brede glimlag op het gezicht.

Heb je vragen over bepaalde zaken hier, mail je vraag dan naar theo.schoorl@zonnet. nl dan zal ik zien of ik ze kan beantwoorden.

Theo 

WK dag 1

tl_files/WK2013/P1030092 (Medium).JPG

Het WK is begonnen. Na de prijsuitrijking van Swinging Denmark was gisteravond de openingsceremonie, deze was kort en krachtig.

tl_files/WK2013/P1030113 (Medium).JPG

Door familieomstandigheden moest Bas Breier helaas naar huis en kon hij niet deelnemen aan het WK. Gelukkig hebben wij de nummer 4 en 5 uit het NK mee in Denemarken en mocht Theo Schoorl Bas vervangen van de organisatie (dank aan Peter Keim voor de snelle mail). Dit betekende echter wel dat de kisten van Theo nog snel WK waardig moesten worden gemaakt, daar hoorde ook het op maat maken van de neus van de Tantalus romp bij.

tl_files/WK2013/P1030087 (Medium).JPG

Het is hier, net als in Nederland, al 5 dagen schitterend weer. Ook vandaag was het warm en er stond weinig wind. Hopelijk krijgen we ook nog wedstrijddagen met veel wind waar de Nederlanders zich waarschijnlijk beter in thuis voelen dan de andere landen.

 

De eerste ronde was poker (de organisatie wil de taken zo moeilijk mogelijk maken). Alex pokerde 9:58 en stond helaas al na ongeveer 2 minuten weer aan dek. De eerste streper voor Alex was dus binnen :-(

Een van de Japanse deelnemers lande zijn toestel in de wisselbox precies tussen 2 toestellen in, hij rende naar de wisselbox en pakte een per ongeluk een model van iemand anders. Hij had hem bijna geworpen, was het niet dat van alle kanten HOOO geroepen werd.

Theo had pech. Na een midair in de 1ste ronde en nog een midair in de 2e ronde overleefde zijn kist de eerstvolgende worp niet.

Peter voelt zich als een god in Denemarken:

tl_files/WK2013/P1030062 (Medium).JPG

Ervaringen van een tijdopnemer

Ervaringen van een tijdopnemer

Heel bewust heb ik mij opgegeven als officieel tijdopnemer.

Het leek mij een goede ervaring om de wereldtoppers van zeer nabij te zien vliegen en hun conversatie met de coaches te horen.

Na anderhalve dag Swinging Denmark en een dag bij de Wereldkampioenschappen ben ik volledig aan mijn trekken gekomen. Het is fascinerend om te zien hoe sommige coaches hun piloot de kist laten diregeren naar een plek waar geen enkele andere kist vliegt, maar waar wel degelijk goede thermiek aanwezig is.

Ook de manier van vliegen van de toppers is heel verschillend: sommigen gaan ver naar achteren (benedenwinds) om vervolgens hoog terug te komen vliegen. Vaak gaat dat prima, maar soms is het daalgebied tussen de bel en het startveld te heftig en ligt ook een topper veel te snel en ver buiten aan dek.

Andere toppers gaan niet zo ver: ze komen sneller terug en zoeken naar een nieuwe thermiekbel. Met genoeg hoogte en kris-kras vliegen lukt dat meestal heel goed.

Als tijdopnemer heb je lastige en gemakkelijke klanten. Sommigen zitten boven op je, willen steeds, tijdens de vlucht al meermalen jouw tijd met die van hen checken, zijn boos als je 1 seconde minder hebt dan zij, maar trekken weer bij als blijkt dat zij 2.00.03 sec hebben geklokt en jij 1.59.96.

Het is hier behoorlijk warm, heet zelfs, en om een groot deel van de dag in de zon de staan, lopen, meerennen met de piloot, etc. is uiteindelijk inspannend en flink vermoeiend.

Maar de organisatie zorgt zeer goed voor ons: speciale zonnebrandcreme, heel veel water, zoute chips, natte handdoeken voor om je nek en direct aflossen als je dat, voortijdig, wilt.

Deze organisatie is er niet voor zichzelf, maar voor de piloten en de helpers.

Al met al een geweldige ervaring, waaraan het internationale karakter van het gezelschap zeer bijdraagt.

Het staat voor mij nu al vast dat ik na de WK moe maar voldaan naar huis zal gaan.

Groeten uit Denemarken!

Jan Somers

20 juli
om 6:50 de wekker. Het zonnetje brandt al op de tent. Snel in de korte broek en naar het ontbijt. Prima, broodjes, kaas, vleeswaren, cornflakes enz.  Snel even invliegen en om 8 uur de briefing voor Swinging Denmark die nu natuurlijk als generale dient voor het wk. Eric Dahl legt alles rustig en met een portie humor uit. Een extra mededeling is dat vuur overal verboden is. Is er een klien plekje voor de rokers en wie toch iets op een gastpotje klaar wil maken moet dat doen in de hangar. Na 15 minuten vetrekt iedereen richting pilot pits.  

Roeland bijt de spits af. Er staat nog weinig wind en je zou verwachten dat het duizenders regent. Toch is dat niet het geval. Het is niet makkelijk en gedurende de dag wordt het steeds moeilijker doordat de wind toeneemt tot 3 bft. 
Rob gooit direct in de eerste worp zijn Tantalus kapot. Waarschijnlijk verkeerde preset. De kist is eigenlijk niet te repareren. Er zijn veel buitenlandingen. Doordat je toch redelijk bezig bent met timen en vliegen zit je niet heel lang stil. Ik was nog net op tijd voor de lunch. Er lagen nog wat crackers  en wat vleeswaren en de rest was al op helaas.
Een oostenrijkse zat buiten een Deens pizza menu te ontcijferen. Ze vroeg ons wat in hemelsnaam "Ussekut"was als ingredient. Wij hebben het maar letterlijk vertaald en gezegd dat het een ossevagina was.
Zoals ik zei waren er de nodige buitenlandingen en niet zo zuinig ook. Hele marathons werden afgelegd. Loet liet zijn model de gehele dag werpen door een helper. Dat ervaart hij als zeer vervelend. Op een of andere manier ben je minder betrokken bij je taak. Misschien was dat ook de oorzaak van een verre buitenlanding. Ik heb Helle nog nooit zo ver zo hard zien lopen. Wat een schat dat ze dat voor hem over heeft. Halverwege zakt haar broek wat af en Loet zet de sprint in om haar te helpen.

De zuidafrikanen hebben een leuk shirt. Snel iemand aanspreken voor een shirt-ruil. Hopen dat hij past dan gaat de ruil door. De hitte maakt het vermoeiend. Veel drinken en smeren.
Na drie taken gaat het heel goed met het Nederlandse team. Alles in de top 10. Toch zegt dat niets omdat na een gedeeltelijke gevlogen taak 4 er al weer aardig gehusseld is in de standen. Zie de stande op de wk site.
Niet alle WK deelnemers vliegen mee overigens. Veel landen sparen hun materiaal.

Er is gevlogen tot half 7. Met zijn allen aan de warme hap of eerst even snel een douche.. Door voorzieningen zijn prima. Lekkere douches en er is zelfs een zwembad geplaatst.

Helaas een domper. Bas moet vanwege familieomstandigheden terug naar Nederland.

Theo

 

 

19 juli,

Om 9 uur vanuit Annen vertrokken. Tot Hamburg ging het lekker vlot. Maar even pauzeren vlak na Hamburg, maar ach  als we nog iets doorrijden zitten we in Denemarken, stoppen we daar even. Dat was toch nog een hele zit. Hamburg ligt dus echt niet aan de grens!!
In precies 6 uur en 15 min rijden arriveer ik op het veld. Teamcaptain Jaap verwelkomt mij. Vrijwel gelijktijdig arriveren ook Alex en Peter. We zoeken een plekje voor de tent. Tussen de tenten moet 3 meter ruimte zitten volgens de eisen van de brandweer. Jaap plant al snel de Nederlandse F3K vlag die als herkenningspunt tussen de bonte verzameling aan tenten staat.
Ook de fam Kinds meld zich en als laatste ook Bas.  Bas poot zijn tent op de witte lijn. Deze lijn is bedoeld ter afbakening van het campeerterrein zodat de zweefvliegtuigen die hier in een hangaar staan er langs kunnen.  De tent staat nog niet of er komen al officals aan die verzoeken de tent te verplaatsen. Bas komt met het argument dat volgens de F3K regels op de lijn binnen is en dat de tent goed staat. De tent blijft staan. :)

Het is veel handje schudden. Van Remi hoor ik dat het gehele Franse team in een hotel zit. Ook Kristof zit mijn zijn vader in een hotel in de buurt. Door snel handelen van zijn vader bestat dit hotel nog steeds. Smorgens was namelijk een papieren tafelkleed over een kaars gewaaid waardoor de tafel vlam vatte. Er werd snel geblust en ook vannacht kan er dus geslapen worden.

Het veld is een combinatie van een zweefvliegveld met een verharde baan voor sportvliegtuigen. Er kan vrij gevlogen worden tot de verharde baan. Dat stuk is no fly zone. Velen staan te trainen. Loet laat zijn kisten starten door vrijwilligers en verbaast zich over de werphoogtes de de Zweden met zijn kist bereiken. Hoger zelfs dan de Zweden met hun eigen starten.

Ik gooi even met Jaap zijn nieuwe kist. Grrr ook daar haal ik 10 meter meer mee dan met mijn eigen kist. Dat wordt weer een winter bouwen.
We spotten Ingemar die staat te vliegen. Hij is naar de kapper geweest.
Het kan ook goed zijn dat dat de zuidafrikaanse deelnemer is.......... 

Laatste WK nieuws

Volg hier de laatste nieuwtjes uit het Nederlands kamp

18 juli

De deelnemers komen nu langzaam maar zeker binnen. Jan Somers, Loet en Helle en Jaap hebben de tent staan.

 

16 juli
We zijn er klaar voor

tl_files/WK2013/stoel.JPG tl_files/WK2013/shirt.JPG tl_files/WK2013/Vlag.JPG

 

22 juni
Het ontwerp voor de WK t shirts is definitief gekozen. Ook voor de niet wk gangers is dit shirt aan te schaffen voor 20 euro. Laatste besteldatum is 7 juli. Shirts zijn (zonder opdruk) te passen op de NK wedstrijd is Assen. 

16 juni
Het Nederlands trio Alex Peter en Bas tonen hun vorm tijdens de eurocontest in Tynaarlo. Het gehele erepodium is voor hen.

18 mei
Carbonwinkel.nl is shirtsponsor voor het WK